موزیم طالبان – نمایش تاریخ جنایت و جنایت های تاریخی؟

 طالبان چیزی را با نام موزیم جهاد برپا کرده‌اند. اما آنچه در این مکان به نمایش گذاشته می‌شود نه روایت تاریخ افغانستان است، نه شکوه تمدن این سرزمین و نه افتخارات فرهنگی و ملی آن است. این موزیم بیش از آنکه روایتگر گذشته باشد تلاشی است برای تطهیر کارنامه گروهی که بخش بزرگی از میراث تاریخی و فرهنگی افغانستان را نابود کرده است. کارنامه واقعی طالبان را باید در ترور استاد برهان‌الدین ربانی، شهادت احمدشاه مسعود، شهادت مصطفی کاظمی، ترور بزرگان قومی در جنوب و جنوب‌شرق کشور، اجرای سیاست زمین سوخته در شمالی، قتل‌عام یکاولنگ، انفجار تندیس‌های بودای بامیان، کشتار خونین چهارراه زنبق کابل و صدها جنایت مستند دیگر جست‌وجو کرد.

این‌ها نه رویدادهای پراکنده بلکه اجزای یک سیاست سازمان‌یافته برای حذف انسان، هویت، فرهنگ و تاریخ افغانستان بوده‌اند. اگر طالبان حقیقتا در پی تأسیس موزیم هستند نخستین بخشی که باید در آن ساخته شود تالار جنایت است. تالاری که نام هزاران قربانی بی‌گناه، صدها اثر تاریخی و فرهنگی نابودشده، هزاران خانواده داغدار و ملیون‌ها شهروند محروم از آزادی و کرامت انسانی را در خود جای دهد. زیرا میراث اصلی طالبان نه آبادانی بلکه ویرانی، نه فرهنگ بلکه تعصب، نه آزادی بلکه سرکوب؛ و نه همزیستی بلکه نفرت و حذف بوده است. اینکه طالبان جنایت‌های خود را در موزیم‌شان ثبت کنند یا نکنند حقیقت را تغییر نمی‌دهد. ما در عصری زندگی می‌کنیم که حافظه تاریخی ملت‌ها را نمی‌توان با سانسور، تبلیغات و جعل روایت پاک کرد.

هیچ قاتلی نمی‌تواند آثار خون را از وجدان یک ملت بشوید و هیچ سلطه سرکوب گری نمی‌تواند با ساختن ویترین‌های تبلیغاتی گذشته خود را از نو بنویسد. امروز هر مادر داغدار، هر کودک یتیم، هر زندانی شکنجه‌شده، هر مهاجر آواره و هر مبارز آزادی‌خواه خود یک موزیم زنده از جنایت‌های طالبان است. موزیم واقعی در سینه‌های مردم افغانستان قرار دارد. جایی که خاطره قربانیان، رنج بازماندگان و چهره واقعی طالبان برای همیشه ثبت شده است. حافظه‌ای که نه مصادره می‌شود نه سانسور و نه نابود. افغانستان مجموعه‌ای از اقوام، زبان‌ها، فرهنگ‌ها و گرایش های سیاسی گوناگون است. هر گوشه این سرزمین میراث و افتخار ویژه خود را دارد و تقریباً هیچ منطقه‌ای نیست که از خشونت، تبعیض و ویرانگری طالبان در امان مانده باشد.

این گروه نه پاسدار هویت ملی بلکه یکی از بزرگ‌ترین عوامل تخریب سرمایه‌های انسانی، فرهنگی و تاریخی افغانستان بوده است. طالبان امروز با دامن زدن به شکاف‌های قومی، زبانی و مذهبی می‌کوشند سلطه خود را دوام بخشند. اما تاریخ بارها ثابت کرده است که گروه هایی که بر پایه ترس، حذف و خشونت بنا می‌شوند هرگز دوام نمی‌آورند. نفرت میراثی نیست که بتوان آن را برای همیشه بر یک ملت تحمیل کرد. عدالت، حقیقت و حافظه تاریخی سرانجام راه خود را خواهند یافت و هیچ موزیم تبلیغاتی قادر نخواهد بود کارنامه بدنام طالبان را از حافظه مردم افغانستان پاک کند.