برگرفته از صفحه فسبوک محترم امرالله صالح رییس روند سبز افغانستان – رسا بتاریخ ۱۳ اکتوبر سال ۲۰۱۸.
====================================
در مسیر مبارزه گاهی پیش می‌آید که سازمان دچار انواع سختی‌ها و تنگناه‌ها می‌گردد. دلایل مختلف می‌تواند یک جریان و یک سازمان را در تنگناه قرار دهد مانند نبود امکانات مادی، نفوذ آدم‌های بی‌انگیزه، گسست‌های درونی، نداشتن دستاورد قابل لمس و آنی و یا موج تبلیغات سو از جانب حلقات مشخص. یکی از خصلت‌های آدم‌های بی‌انگیزه و متزلزل این است که در حالت سختی و تنگناه تمام کمبودی‌ها را بر دوش حلقه رهبری قلمداد می‌نماید و خود را مبرا از مسوولیت‌ها و ناکامی‌ها می‌دانند. آدم متعهد در حالت تنگنا به جای شکایت و گلایه برای خود نقش ایجاد می‌نماید و تلاش می‌نماید در هر حدی که توان دارد با انجام فعالیت مثبت روحیه مثبت ایجاد نماید و از ایستایی و فرسوده‌گی درونی و بیرونی سازمان بکاهد.
هرگاه رهبری سازمان غیرقابل دسترس، بی‌ابتکار، صلاحیت‌ها را به خود متمرکز نموده و در صدد ایجاد کیش شخصیت برای خود و یک حلقه کوچک باشد در آن صورت انتقاد بالای رهبری بجا و معقول است. اما وقتی ساحه فعالیت و ابتکار همه‌گانی است و افراد با آنهم گلایه و شکایت می‌نمایند باید به فکتورها و عوامل بیرون سازمانی توجه نمود. اما زمانی می‌رسد که با هر نوع ابتکار مثبت بازهم سازمان دچار تنش و چندین منازعه کوچک در درون و بیرون می‌شود و نمی‌تواند به هریک ازین منازعات به قدر کافی رسیده‌گی نماید. کلیدی‌ترین دلیل که سازمان‌ها به این نوع حالت مواجه می‌شوند نبود امکانات مادی است. در همچو حالت سازمان در دوراهه قرار می‌گیرد – شکست و از هم پاشی و یا توسل به بقای استراتژیک.
بقای استراتژیک عبارت است از توسل و روی آوردن یک جمع با انگیزه و با فکر به ریاضت و مشقت برای بقای سازمانی و سازمان. درین حالت از میان چندین تنش و نزاع باید یکتای آنرا حل نمود و حس پیروزی ایجاد کرد. عقب‌نشینی از چندین ساحه بخاطر حل یک مشکل کوچک بهتر از دخیل بودن در چندین ساحه و ناکام شدن در چندین ساحه است. حل مشکلات کوچک مرحله به مرحله احساس پیروزی ایجاد می‌نماید و سازمان دستیاب به امکانات می‌گردد. حضور قوی در یک جای بهتر از حضور ضعیف در چندین ساحه و در چندین موضوع است. وفادار ماندن یک جمع به اهداف سازمانی، ادامه رضاکاری، حل مشکلات کوچک و در نهایت ایجاد انتباه پیروزی سازمان را زنده نگه‌میدارد و ازین نوع مشقت و تنگناه بیرون می‌سازد. آنهایی‌که به هدف پاندیشند بدون شک وسایل رسیدن به هدف را روزی بدست خواهند آورد.
پس مشوره من به تمام رسایی‌ها این است که نبود امکانات را هیچ‌گاهی عامل شکست و انزوای سازمانی خویش تلقی نکنند بلکه عامل اساسی و بنیادی شکست‌های احتمالی فروریزی انگیزه است. بهتر است آدم‌های بی‌انگیزه و متزلزل را شناسایی نماید تا صف تان تازه و سبز باقی بماند. از دور شدن بی‌انگیزه‌ها و آدم‌های متزلزل هیچگاه نگران نباشید آنها موریانه اند که باید دور گردند.
